Pole rumianku

Niedaleko naszego domu jest piękna łąka porośnięta rumiankiem. Wygląda, jakby malutkie słoneczka zeszły na ziemię i otoczyły się delikatnymi, białymi płatkami. Do tego w powietrzu unosi się delikatny, słodkawy zapach...

Rumianek jest u nas pospolitą, jednoroczną rośliną. Stosowany w ziołolecznictwie jako środek przeciwzapalny i przeciwskurczowy. W kosmetyce używamy jego olejku, który przeciwdziała m.in. stanom zapalnym skóry. Koszyczki rumianku najlepiej zbierać ręcznie od końca maja przez okres ok. 4 tygodni. Najważniejsze jest, aby był on prawidłowo rozwinięty, gdyż wypływa to na zawartość olejku eterycznego w roślinie. Bywa mylony z rumianem, który nie posiada właściwości leczniczych. Rozpoznanie jest dość proste – należy przekroić kwiatek na pół. Gdy mamy do czynienia z rumiankiem, dno kwiatowe będzie puste. Poza tym rumian nie wydziela charakterystycznego zapachu.

Zdjęcia są sprzed kilku dni, gdyż niestety w dzień dziecka pogoda nie rozpieszczała – było deszczowo i wietrznie. Teraz trzeba odczekać jakiś czas, aż znowu będzie słonecznie i można się udać na niewielkie rumiankowe zbiory.

Odkrywanie okolicy

Ciągle na nowo odkrywam okolicę... Właśnie to najbardziej mnie fascynuje w przeprowadzaniu się lub wyjeździe – możliwość wyszukania urokliwych zakamarków, dróżek, drzew, zaułków. Obmyślanie nowych tras, bycie tam, gdzie jeszcze się nie było. Najbardziej zaskakuje zazwyczaj to, co jest nieodkryte, a znajduje się w pobliżu. Kwadrans spacerkiem od naszej ulicy rozciąga się wstążka Bystrzycy Kłodzkiej. Z lotu ptaka ten teren wygląda tak:

Tym razem nie zabrałam aparatu, ale nowo odkryta polna droga była na tyle urokliwa, że kilka zdjęć zrobiłam telefonem. Danielek zachwycony spacerem. Trzeba będzie tam powrócić.

Serce miasta Wrocławia

Promienie słońca odbijają się od ścian wiekowych kamienic, tańczą na bruku, ślizgają się po rynnach, gzymsach, gonią w bramach i arkadach. Stare dzielnice mają swój rytm. Wypełniony szumem Odry, rytmem mostów i zielenią drzew na niezliczonych skwerach. Trwa defilada gołębi w rynku. Wróble panoszą się w fontannie. I ludzie... płyną, idą, niezliczenie, śpieszą się, rozdają ulotki, zapraszają do restauracji, rozmawiają, omijają, pędzą... 

Gdzieś tam przebija skrawek błękitnego nieba. A dalej zza morza dachów pojawia się zarys Sky Tower... Od niedawna drapie niebo, ale powoli wpasowuje się w pejzaż...Pejzaż wielokulturowy, gdzie mieszają się style, religie, języki. A mimo to, ciągle jest się w domu.

Dobrze jest czasem posiedzieć w otoczeniu grubych murów, wysokich sufitów, strzelistych wież. Przycupnąć w środku tłumu i z boku jednocześnie. A potem wsiąść w niebieski tramwaj* i uciec, zostawiając ten gwar za plecami.

*Dlaczego tramwaje we Wrocławiu są niebieskie? Otóż nie jest to żadna fascynująca historia... Po prostu po wojnie, taką farbę można było zdobyć najłatwiej. :)

Smoki

W starym ogrodzie żyją smoki. Śpią w słoneczny dzień, wygrzewając swoje smocze grzbiety. I bardzo nie lubią, gdy im się przeszkadza. Pewnie śnią swoje smocze sny...

Burzowo

Powietrze robi się coraz bardziej ciężkie. Osiada na ramionach, głaszcze upałem. Białe, niewinne baranki są przeganiane, odpychane w dal. Nadciąga jedna szarogranatowa masa. Ptaki drą się w zaroślach. Gdzieś pod samym nieboskłonem przemykają jerzyki i jaskółki.

Trawą wstrząsa dreszcz... jeden... drugi... kolejny... Kwiaty mniszka kładą się po sobie. Młode liście i kwiaty bzu coraz bardziej są szarpane wiatrem. Chwila ciszy i roznosi się w powietrzu pierwszy złowrogi pomruk. Potem następny. Rozpoczyna się nalot deszczu. Prawie bez ostrzeżenia.

Jurajskie bezdroża

Wdarła się wiosna. Z dnia na dzień jest coraz bardziej słonecznie. Ptaki już pięknie śpiewają...
Sobotni poranek, 7 rano w lesie:

Motyle też już wstały:

Góra Zborów i efekty mojej weekendowej włóczęgi:

Dobrze, że wiosna już jest w pełni.

Morze jak aksamit

Jest taka chwila, która utkwiła mi w pamięci. Siedzimy na plaży, otacza nas zmrok i słychać tylko szum morza. Wytężam wzrok – fale są niczym aksamit. Nie słychać krzyków mew – śpią zapewne zmęczone całodzienną walką o ryby. Jedna chwila, jedno zdjęcie...

Ostre trawy na wydmach kołyszą się miarowo na wietrze. Coś przemknęło po piasku. Siedzimy objęci, wsłuchując się tylko w odgłosy morskich fal i dobrze nam z tym. Nic się nie zmienia, żadne sztormy nie są w stanie zdobyć naszej bezpiecznej przystani. Amor vincit omnia. Ile to już lat? Morze dalej snuje swoje opowieści, chociaż niewiele z nich możemy zrozumieć. Szepcze w nieznanym dla nas języku. 

Siedzimy tak, aż do zapadnięcia kompletnej ciemności. Potem wolno schodzimy piaszczystą drogą i niech już tylko księżyc tej nocy opiekuje się nadmorską plażą.